…an impression of the last song by Tom Gaebel and his Big Band at the Skyhall in Zaventem.

Metro

photo: Dimitri Lauwers

Centraal station

Luchthaven

the KlaraFestival pages on this Blog, on Flickr, Youtube, Facebook, Last.fm, Netlog and last but not least the Festival’s daily give you a nice overview of the festival. See you again next year and we keep you posted on the web in between…

Om af te sluiten laat het KlaraFestival buiten de concertzalen van zich horen. Ontmoet tijdens deze editie 2008 talrijke sterren in Brussels Airport, in de drie grote treinstations en in 12 Brusselse metrostations.

Le bouquet final du KlaraFestival explose hors de la salle de concerts. Retrouvez nombre de stars de cette édition 2008 au Brussels Airport, dans les trois grandes gares et 12 stations de métro bruxelloises. Dernier rendez-vous au Brussels Airport pour une Last Night Party aux accents jazz du crooner allemand Tom Gaebel.

For its last night, the KlaraFestival explodes out of the concert halls! Many of the stars of the festival play in Brussels Airport, the 3 main train stations, and 12 Brussels metro stations. The final rendezvous is at the Sky Hall, for a Last Night Party with German crooner Tom Gaebel.

Donderdagmiddag in de Beursschouwburg

Twee vroege dertigers die naast hun solocarrière ruimte maken voor kamermuziek: de tijd waarin het kiezen was voor het een of het ander is gelukkig voorbij. Beethovens variaties op een thema van Mozart zijn een speels spel van vraag en antwoord tussen Tamino (een fijne Cédric Tiberghien) en Papageno (heldere, warme klanken van Christian Poltéra). Ging het bij Beethoven om een spel, dan is het bij Debussy bittere ernst: de gebaldheid van zijn Sonate voor cello en piano vormt een enorme uitdaging. Een eerste dramatisch hoogtepunt komt er al heel vroeg maar het duurt wat voor we Tiberghien en Poltéra ook samen tot hun muzikaal hoogtepunt horen komen. Wat hen vervolgens zeer goed lukt: met respect voor elkaar nemen ze het juiste volume in voor de rol die hen is toebedeeld. Op intelligente wijze verklanken ze de Debussy’s droefheid, terwijl bij Kurt Weill – zijn jeugdige sonate is dé verrassing van het programma – het echte spelplezier losbarst. Alert spelen piano en cello op elkaar in en vloeien de klanken samen zoals dat in de beste kamermuziek moet gebeuren. L. V.

Photo: Dimitri Lauwers

Geike & Co, woensdagavond in het Paleis voor Schone Kunsten

Een bont programma, maar géén fusion. Waarvan akte. Werd de som meer dan de delen in een avond die voor elk wat wils beloofde? Sophie Karthäuser scoorde met haar sopraan een half register hoger dan de verstek gevende Alicia Nafé. Haar klaterende stem overtuigde moeiteloos in liederen van Mozart, Schubert en een stuk of wat Fransen. Gek genoeg was zij in deze klassieke context de vreemde eend in de bijt. Want wat volgde, was wel zeer verscheiden. Goddelijke Geike met de gouden stem betrad het podium in een tenue dat het midden hield tussen een avondjurk en een trainingspak. Uit haar lichaamstaal sprak ontzag voor de klassiek geschoolde begeleiders, maar muzikaal was een en ander te gekunsteld om te overtuigen. Met zijn aura van latin lover pakte Gabriel Rios moeiteloos de zaal in. Verbazend toch hoe hij met een paar woorden het publiek op zijn hand kreeg. Girls in Hawaii charmeerde met ontwapenend naïeve songs, maar woog muzikaal te licht om een blijvende indruk te maken. Dit concert had iets van een gereedschapskist. Vol handige vakjes waarin ieder wel wat moois kon vinden. Alleen jammer dat die vakjes niet met elkaar in verbinding stonden. GdH