…an impression of the last song by Tom Gaebel and his Big Band at the Skyhall in Zaventem.

Metro

photo: Dimitri Lauwers

Centraal station

Luchthaven

the KlaraFestival pages on this Blog, on Flickr, Youtube, Facebook, Last.fm, Netlog and last but not least the Festival’s daily give you a nice overview of the festival. See you again next year and we keep you posted on the web in between…

Donderdagmiddag in de Beursschouwburg

Twee vroege dertigers die naast hun solocarrière ruimte maken voor kamermuziek: de tijd waarin het kiezen was voor het een of het ander is gelukkig voorbij. Beethovens variaties op een thema van Mozart zijn een speels spel van vraag en antwoord tussen Tamino (een fijne Cédric Tiberghien) en Papageno (heldere, warme klanken van Christian Poltéra). Ging het bij Beethoven om een spel, dan is het bij Debussy bittere ernst: de gebaldheid van zijn Sonate voor cello en piano vormt een enorme uitdaging. Een eerste dramatisch hoogtepunt komt er al heel vroeg maar het duurt wat voor we Tiberghien en Poltéra ook samen tot hun muzikaal hoogtepunt horen komen. Wat hen vervolgens zeer goed lukt: met respect voor elkaar nemen ze het juiste volume in voor de rol die hen is toebedeeld. Op intelligente wijze verklanken ze de Debussy’s droefheid, terwijl bij Kurt Weill – zijn jeugdige sonate is dé verrassing van het programma – het echte spelplezier losbarst. Alert spelen piano en cello op elkaar in en vloeien de klanken samen zoals dat in de beste kamermuziek moet gebeuren. L. V.

Geike & Co, woensdagavond in het Paleis voor Schone Kunsten

Een bont programma, maar géén fusion. Waarvan akte. Werd de som meer dan de delen in een avond die voor elk wat wils beloofde? Sophie Karthäuser scoorde met haar sopraan een half register hoger dan de verstek gevende Alicia Nafé. Haar klaterende stem overtuigde moeiteloos in liederen van Mozart, Schubert en een stuk of wat Fransen. Gek genoeg was zij in deze klassieke context de vreemde eend in de bijt. Want wat volgde, was wel zeer verscheiden. Goddelijke Geike met de gouden stem betrad het podium in een tenue dat het midden hield tussen een avondjurk en een trainingspak. Uit haar lichaamstaal sprak ontzag voor de klassiek geschoolde begeleiders, maar muzikaal was een en ander te gekunsteld om te overtuigen. Met zijn aura van latin lover pakte Gabriel Rios moeiteloos de zaal in. Verbazend toch hoe hij met een paar woorden het publiek op zijn hand kreeg. Girls in Hawaii charmeerde met ontwapenend naïeve songs, maar woog muzikaal te licht om een blijvende indruk te maken. Dit concert had iets van een gereedschapskist. Vol handige vakjes waarin ieder wel wat moois kon vinden. Alleen jammer dat die vakjes niet met elkaar in verbinding stonden. GdH

Not figured out yet what to do tonight 10 September? Then try this. Classic meets pop at the Bozar!

Sortir ce soir pour un concert exceptionel? C’est possible au KlaraFestival. Le podium du BOZAR rejoint classique et pop. Vennez écoutez!

Zin in een boeiend concert vanavond, zak dan af naar BOZAR waar KlaraFestival pop en klassiek samenbrengt. Beluister hier het item over het concert in Mekka op StuBru, maar vooral be there, ‘t is éénmalig!

À propos du Quatuor Aviv, ce mercredi midi, au Beurs : « Nous sommes spécialement venus de Liège pour assister au concert. Le fait est que nous sommes des néophytes en musique classique, mais cela n’a pas empêché que beaucoup apprécié la performance des artistes, en particulier dans le Beethoven. » Maude et Martin, étudiants

« Je suis pianiste mais j’apprécie la littérature de quatuor autant que celle de piano. C’était du très grand art. » Tomoko Mukaiyama, pianiste

Ergo Phizmiz, gisteravond in de Beursschouwburg

De verwachtingen vooraf waren hooggespannen, en dan wil het wel eens tegenvallen. Zijn reputatie van geniale gek was producer en geluidskunstenaar Ergo Phizmiz immers voorafgegaan, en een passend bombastische neo-orkestrale intro leek meteen de toon te zetten voor een liveset vol vranke muzikale ironie. Mooi niet dus. Phizmiz verdronk eigenhandig zijn ingenieuze vondsten en slimme stijlbruggetjes in een overvloed van slecht gedoseerde gimmicks. Scratchen op een ukelele of wat in claxons knijpen is leuk… voor even. Phizmiz had zich dan ook beter wat meer geconcentreerd op het geven van een concert en minder op het brengen van een performance of stand-upcomedy. Want dat de man wel degelijk voeling heeft voor muziek en best wel iets aankan met ongerijmdheden, liet hij tijdens zijn optreden wel blijken. De ritmewissels gingen van hyperjachtig tot een trage melopee, zijn donkere triphop klonk best pittig en ook uit zijn songs bleek schrijftalent. Van gespeeld smartvolle postrock tot een unplugged kinderrijmpje over een met de nek aangekeken groene olifant (tja, wat wil je, als ze allemaal roze zijn). De nonsensicale teksten brulde, wauwelde of croonde hij met regelmaat door een megafoon, tot in het fake Portugees toe. ‘Het was dan ook om te lachen’, maar met iets meer zelfdiscipline en dosering was het wel een beter concert geworden. G. B.

À propos de la mezzo Bernarda Fink, mardi soir : « Enfin une femme authentique. C’est incroyable que dans le showbiz cela existe encore. Quelle émotion ! » B. S.