Donderdagmiddag in de Beursschouwburg

Twee vroege dertigers die naast hun solocarrière ruimte maken voor kamermuziek: de tijd waarin het kiezen was voor het een of het ander is gelukkig voorbij. Beethovens variaties op een thema van Mozart zijn een speels spel van vraag en antwoord tussen Tamino (een fijne Cédric Tiberghien) en Papageno (heldere, warme klanken van Christian Poltéra). Ging het bij Beethoven om een spel, dan is het bij Debussy bittere ernst: de gebaldheid van zijn Sonate voor cello en piano vormt een enorme uitdaging. Een eerste dramatisch hoogtepunt komt er al heel vroeg maar het duurt wat voor we Tiberghien en Poltéra ook samen tot hun muzikaal hoogtepunt horen komen. Wat hen vervolgens zeer goed lukt: met respect voor elkaar nemen ze het juiste volume in voor de rol die hen is toebedeeld. Op intelligente wijze verklanken ze de Debussy’s droefheid, terwijl bij Kurt Weill – zijn jeugdige sonate is dé verrassing van het programma – het echte spelplezier losbarst. Alert spelen piano en cello op elkaar in en vloeien de klanken samen zoals dat in de beste kamermuziek moet gebeuren. L. V.

Photo: Dimitri Lauwers

À propos du Quatuor Aviv, ce mercredi midi, au Beurs : « Nous sommes spécialement venus de Liège pour assister au concert. Le fait est que nous sommes des néophytes en musique classique, mais cela n’a pas empêché que beaucoup apprécié la performance des artistes, en particulier dans le Beethoven. » Maude et Martin, étudiants

« Je suis pianiste mais j’apprécie la littérature de quatuor autant que celle de piano. C’était du très grand art. » Tomoko Mukaiyama, pianiste

Ergo Phizmiz, gisteravond in de Beursschouwburg

De verwachtingen vooraf waren hooggespannen, en dan wil het wel eens tegenvallen. Zijn reputatie van geniale gek was producer en geluidskunstenaar Ergo Phizmiz immers voorafgegaan, en een passend bombastische neo-orkestrale intro leek meteen de toon te zetten voor een liveset vol vranke muzikale ironie. Mooi niet dus. Phizmiz verdronk eigenhandig zijn ingenieuze vondsten en slimme stijlbruggetjes in een overvloed van slecht gedoseerde gimmicks. Scratchen op een ukelele of wat in claxons knijpen is leuk… voor even. Phizmiz had zich dan ook beter wat meer geconcentreerd op het geven van een concert en minder op het brengen van een performance of stand-upcomedy. Want dat de man wel degelijk voeling heeft voor muziek en best wel iets aankan met ongerijmdheden, liet hij tijdens zijn optreden wel blijken. De ritmewissels gingen van hyperjachtig tot een trage melopee, zijn donkere triphop klonk best pittig en ook uit zijn songs bleek schrijftalent. Van gespeeld smartvolle postrock tot een unplugged kinderrijmpje over een met de nek aangekeken groene olifant (tja, wat wil je, als ze allemaal roze zijn). De nonsensicale teksten brulde, wauwelde of croonde hij met regelmaat door een megafoon, tot in het fake Portugees toe. ‘Het was dan ook om te lachen’, maar met iets meer zelfdiscipline en dosering was het wel een beter concert geworden. G. B.

Maandagavond in de Beurschouwburg
Joodse muziek in de Beursschouwburg? Wie op zoek was naar sektarische geneugten voor ingewijden of de klezmerklanken waar de Beurs vroeger in grossierde, was eraan voor de moeite. Want behalve de afkomst van de muzikanten en een woordje Hebreeuws links of rechts was er weinig of niets ‘joods’ aan dit concert. Winter Family nam bezit van het podium en het belendende café met bevreemdende teksten, gebracht in een mengeling van zang en declamatie, en de McCoy Tyner-achtige ritmische patronen van een pianist die soms overschakelde op bezwerend harmonium. Nu eens lieflijk, dan weer dreigend, maar altijd van een schroeiende intensiteit. Nadien verkasten we naar de Gouden Zaal voor een kennismaking met Ziv Braha. Zonder een woord te zeggen begon de boomlange luitspeler met handen als kolenschoppen aan een bloedstollend Bach-recital. Na het luidruchtige vertrek van enkele verdwaalde concertgangers, duidelijk niet opgewassen tegen zoveel intimistische verfijning, ging de stoïcijnse reus onverdroten voort met de moedwillige betovering van achterblijvers. Met een minzame glimlach stuurde hij ons uitgeteld de nacht in. (GdH)

L’introduction de madame Klara était souveraine : en quelques minutes, on sut tout sur Liszt, sur Le Trouvère, sur Rigoletto, sur La Norma, on comprit aussi que, malgré l’élévation de Après une lecture du Dante, deux paraphrases et une réminiscence allaient peser de tout leur poids… Treize ans ont passés depuis que Giovanni Bellucci a reçu le 3e prix du Concours Reine Elisabeth, le bel Italien a bien perdu quelques cheveux mais rien de sa fougue, ni de sa dégaine aristocratique (et un peu sombre), ni de sa prodigieuse virtuosité. Pour aborder ce répertoire transversal allant du poétique (voire du mystique) à l’épique (voire à l’anecdotique), il a tous les moyens : puissance, aisance, sens infini de la couleur (sans laquelle rien, dans Liszt, n’est possible), culture, engagement… Et cette relation passionnée avec le piano, qu’il lui arrive d’embrasser, littéralement, tout en faisant vrombir ses redoutables basses. Mais la salle était trop petite pour répondre à pareil géant, et le temps trop court, et ce n’est pas faire insulte à Liszt, ni à Bellucci, que d’exprimer une réserve sur la lourdeur du programme. Merci les ballons bleus… MDM

Ce jeudi soir, au Beursschouwburg, Roberto Prosseda alterne cette fois Mendelssohn et Clementi. Deze avond brengt Robert Prosseda werk van Mendelssohn en Clementi. Tonight Roberto Prosseda will play work form Mendelshon and Clementi at the Beursschouwburg.

photo: Virginie Schreyen

Met een ferme uitvoering van de Sonate D 958 van Schubert opende de Servische pianist Aleksandar Madzar zijn middagconcert in de Beursschouwburg: gearticuleerd, fijn maar stevig. Madzar voelde zich hier thuis. Dit was een Schubert zonder franjes, gespeeld door een minzame pianist die nooit scherp is of zijn noten breed uitsmeert. Melodieën van Schubert herkenden we ook in Wasserklavier (1965) van Luciano Berio, de Italiaanse componist die het modernistische credo aan zijn laars lapte. Wasserklavier had in de 19e eeuw geschreven kunnen zijn. Het fijne, intimistische werkje is een stijloefening met herinneringen aan Schubert en Brahms. Bij Madzar leek het wel een muzikaal grapje, een parelende overgang naar het volgende grote stuk. De Valses nobles et sentimentales van Maurice Ravel klonken zoals de titel aangeeft: nobel en met ingetogen sentiment, nooit bombastisch of zwaarwichtig. In de heftige passages toont Madzar zich een stevige danspartner die weet waar hij heen wil op de dansvloer. L. V.