Hier en nu uit de doeken doen wat het langverwachte recital van Sergio Tiempo vrijdagavond in me losmaakte, valt niet mee. Om de een of andere reden bleef er in mijn hoofd de hele avond een flard hangen van Hey Nana, geen kinderliedje, maar een streepje bluesrock van de voortreffelijke sirene Beverly Jo Scott. Ik citeer het even: “You ‘ve got fine eyes and shapely thighs / you walk through the door and the whole room sighs / A vast plan, but you ‘d better understand / you’re wasting your time in here.” Tiempo was ooit een wonderkind. Hij is nu een ex-wonderkind. Zijn vingers, zijn temperament en zijn looks maken dat zijn carrière verzekerd is. Maar hoe jammer, dat iemand met zo’n fantastisch talent alleen maar met pianospelen als fysieke act bezig is. Ravel noch zijn Gaspard de la Nuit, Chopin noch zijn derde sonate, Ginastera noch zijn Argentijnse dansen doen er eigenlijk toe. Componisten worden copywriters ten behoeve van een duizelingwekkende, lawaaierige show. Nochtans is Tiempo geen charlatan. Alleen heeft hij geen idee dat wat hij vrijdag moest spelen, nog zoveel ongelooflijker is dan zijn handen. Nogmaals: jammer. R. T.

Een Ferrari-pianist, zo is Sergio Tiempo wel eens genoemd. Te snel, te mooi, te zus en te zo, maar iedereen wil hem wel hebben. En het Klarafestival kreeg hem te pakken voor een soloconcert in Bozar.

Sergio Tiempo heeft Venezolaanse roots, de Argentijnse nationaliteit, én een Belgische verblijfskaart. Hij woont in Brussel en is de buurman van de Argentijnse pianiste Martha Argerich die hem ooit onder haar hoede nam.

Vincent Goris trok naar “appartamento Tiempo” voor een interview met de jonge wonderboy. Die vertelt over zijn muzikale familie, de lokroep van Europa, zijn passie voor de piano, zijn visie op musiceren en over zijn programma als een gastronomisch menu.

Sergio Tiempo speelt vanavond in Bozar. Beluister het interview hier.