Geike & Co, woensdagavond in het Paleis voor Schone Kunsten

Een bont programma, maar géén fusion. Waarvan akte. Werd de som meer dan de delen in een avond die voor elk wat wils beloofde? Sophie Karthäuser scoorde met haar sopraan een half register hoger dan de verstek gevende Alicia Nafé. Haar klaterende stem overtuigde moeiteloos in liederen van Mozart, Schubert en een stuk of wat Fransen. Gek genoeg was zij in deze klassieke context de vreemde eend in de bijt. Want wat volgde, was wel zeer verscheiden. Goddelijke Geike met de gouden stem betrad het podium in een tenue dat het midden hield tussen een avondjurk en een trainingspak. Uit haar lichaamstaal sprak ontzag voor de klassiek geschoolde begeleiders, maar muzikaal was een en ander te gekunsteld om te overtuigen. Met zijn aura van latin lover pakte Gabriel Rios moeiteloos de zaal in. Verbazend toch hoe hij met een paar woorden het publiek op zijn hand kreeg. Girls in Hawaii charmeerde met ontwapenend naïeve songs, maar woog muzikaal te licht om een blijvende indruk te maken. Dit concert had iets van een gereedschapskist. Vol handige vakjes waarin ieder wel wat moois kon vinden. Alleen jammer dat die vakjes niet met elkaar in verbinding stonden. GdH